LEKCJA VII- SPOSOBY KOMUNIKOWANIA SIĘ

1.  SMS

SMS (Short Message Service) – usługa przesyłania krótkich wiadomości tekstowych w cyfrowych sieciach telefonii komórkowej. Usługa ta jest wprowadzana także do sieci telefonii stacjonarnej.

2. BRAMKA SMS

Umożliwia komunikacje za pomocą komputera, a telefonu.

Bezpłatne SMS-y do sieci np. Plus, T- mobile, Orange.

3. MMS

Multimedia Messaging Service (MMS) – rozszerzenie funkcji SMS i EMS o możliwość przesyłania multimediów takich jak grafika, animacje, wideoklipy, dźwięki itp. Pierwotnie MMS zaplanowany został jako usługa dla telefonii trzeciej generacji (UMTS), której jednak wprowadzenie było odwlekane w czasie, więc producenci wprowadzili tę opcję już wcześniej (określana jest jako technologia 2,5G). Obecnie prawie każdy nowy telefon posiada funkcję MMS.

4. E- MAIL

Poczta elektroniczna lub krótko e-poczta, (ang. electronic mail krótko e-mail) – usługa internetowa, w nomenklaturze prawnej określana zwrotem świadczenie usług drogą elektroniczną, służąca do przesyłania wiadomości tekstowych, tzw. listów elektronicznych – stąd zwyczajowa nazwa tej usługi.

5. CZAT

Czat (z ang. chat – rozmowa, czytaj tʃæt, używana jest również angielska pisownia chat) – rodzaj internetowej pogawędki i jedna z usług internetowych.

• IRC (ang. Internet Relay Chat) 

Jedna ze starszych usług sieciowych umożliwiająca rozmowę na tematycznych lub towarzyskich kanałach komunikacyjnych, jak również prywatną z inną podłączoną aktualnie osobą.

• Komunikator Tlen.pl 

Polski komunikator internetowy. Jest integralną częścią portalu internetowego o2.pl. Według umowy licencyjnej dołączonej do programu udostępniany jest na zasadach freeware, ale w rzeczywistości jest to program adware.

• GG (Dawniej Gadu-Gadu)

Komunikator internetowy, opracowywany przez firmę GG Network.

Pomysłodawcą i twórcą GG jest informatyk Łukasz Foltyn. Gadu-Gadu ma około 47 milionów unikatowych użytkowników, którzy wysyłają do 300 milionów wiadomości dziennie, a internauci tworzą dziennie ponad 500 kont.

•  Skype

Komunikator internetowy, oparty na technologii peer-to-peer.

Skype umożliwia prowadzenie darmowych rozmów głosowych oraz obserwację rozmówcy poprzez kamerę internetową, a także płatnych rozmów z posiadaczami telefonów stacjonarnych lub komórkowych za pomocą technologii VoIP (Voice over IP) tzw. usługa SkypeOut[7]. Oprócz tego Skype oferuje funkcje bezpośredniej wymiany informacji tekstowych za pomocą ręcznie wpisywanych wiadomości oraz przesył plików.

 

• VoIP 

(ang. Voice over Internet Protocol) – technika umożliwiająca przesyłanie dźwięków mowy za pomocą łączy internetowych lub dedykowanych sieci wykorzystujących protokół IP, popularnie nazywana "telefonią internetową". Dane przesyłane są przy użyciu protokołu IP, co pozwala wykluczyć niepotrzebne "połączenie ciągłe" i np. wymianę informacji gdy rozmówcy milczą.

5. GRUPA DYSKUSYJNA

W Internecie to ogólna nazwa wszelkich form dyskusji internetowej przypominających wymianę korespondencji, a nie rozmowy w czasie rzeczywistym. Grupy dyskusyjne przyjmują formę list dyskusyjnych pozwalających na automatyczną wymianę e-maili, grup Usenetowych, grup występujących w Fidonecie i forów dyskusyjnych dostępnych przez bramki WWW.

                              
                                

6.  FORUM DYSKUSYJNE

Przeniesiona do struktury stron WWW forma grup dyskusyjnych, która służy do wymiany informacji i poglądów między osobami o podobnych zainteresowaniach przy użyciu przeglądarki internetowej.

 

LEKCJA VI- KORESPONDENCJA ELEKTRONICZNA.

1. POCZTA ELEKTRONICZNA

Poczta elektroniczna lub krótko e-poczta, (ang. electronic mail krótko e-mail) – usługa internetowa, w nomenklaturze prawnej określana zwrotem świadczenie usług drogą elektroniczną, służąca do przesyłania wiadomości tekstowych, tzw. listów elektronicznych – stąd zwyczajowa nazwa tej usługi.

Dzięki poczcie elektronicznej możemy bardzo szybko i bardzo tanio porozumiewać się z innymi ludźmi. Zamiast wrzucać list do skrzynki i czekać, aż zostanie dostarczony adresatowi, po prostu wpisujemy go i wysyłamy za pomocą programu pocztowego.

2. KONTO POCZTY ELEKTRONICZNEJ

Konta darmowe oferują zarówno serwisy zagraniczne, takie jak GMail, Hotmail czy Yahoo, jak i polskie, takie jak Onet, Wirtualna Polska, Polbox, O2 czy Hoga.

 3. WYSYŁANIE I ODBIERANIE LISTÓW

Aby wysyłać i odbierać listy, musimy znać cztery rzeczy:

• Nazwę serwera służącego do wysyłania poczty (SMTP), np. polbox.com
• Nazwę serwera służącego do odbierania poczty (POP3 lub IMAP), np. polbox.com
• Własną nazwę użytkownika, np. joasia
• Nasze hasło, np. 0BaRtEk

   PRZYKŁADOWE OKNO TWORZENIA WIADOMOŚCI E- MAIL:

 

 4. HASŁO I ADRES SKRZYNKI INTERNETOWEJ

Hasło powinno się składać z co najmniej 8 znaków, posiadać małe i wielkie litery, cyfry oraz znaki specjalne.

Adres skrzynki internetowej składa się z nazwy użytkownika, znaku @ (małpy) oraz nazwy serwera (adresu IP lub nazwy DNS np. o2.pl) np. uzytkownik@serwer.pl.

5. TWORZENIE I WYSYŁANIE WIADOMOŚCI E- MAIL, PROGRAM MICROSOFT OUTLOOK:

 

                         

LEKCJA V- ROZWIĄZYWANIE PROBLEMÓW

1. LICZBA KROKÓW 

Opis słowny algorytmu wydawania reszty.

Dane: Kwota pieniędzy do wydania, nominały banknotów i bilonu uporządkowane malejąco

Wyniki: Ilość poszczególnych nominałów banknotów i bilonu

Krok 1: Ustalenie wartości początkowych

Krok 2: Sprawdzamy, ile razy najwyższy nominał mieści się w kwocie do wydania

Krok 3: Obliczamy resztę do wydania: poprzednia kwota - obliczona ilość * nominał

Krok 4: Przechodzimy do niższego nominału

Krok 5: Jeśli reszta do wydania = 0 [stop] w przeciwnym razie powtarzamy kroki 2 - 4

2. SCHEMAT BLOKOWY:

           

 3.ARKUSZ KALKULACYJNY 

Arkusz kalkulacyjny jest programem komputerowym, służącym do wprowadzania, przetwarzania i prezentacji danych. Oferuje on użytkownikowi pole robocze mające przypominać prostokątną płachtę papieru podzieloną na wiersze i kolumny. 

                              

Najważniejszym narzędziem arkusza kalkulacyjnego są funkcje (matematyczne, statystyczne, daty i czasu, finansowe, bazodanowe, logiczne), za pomocą których wprowadzone do arkusza dane są automatycznie przetwarzane. Możliwe jest także tworzenie różnego rodzaju symulacji.

Za pomocą arkusza kalkulacyjnego można także wizualizować dane, prezentując je w postaci wykresów (kolumnowych, słupkowych, kołowych, liniowych, warstwowych itd.), które pozwalają łatwiej zorientować się we wzajemnych zależnościach i tendencjach.

W zaawansowanych arkuszach kalkulacyjnych dostępne są również języki makropoleceń i języki programowania, przetwarzanie danych.

                                    

3. VISUAL BASIC

 Visual Basic to język programowania wysokiego poziomu i narzędzie programowania firmy Microsoft. Składnia jest oparta na języku BASIC, ale unowocześniona. Zawiera kilkaset instrukcji, funkcji i słów kluczowych. Nie jest językiem w pełni obiektowym, gdyż nie udostępnia np. możliwości dziedziczenia, czy polimorfizmu. Wykorzystuje technologię ActiveX.

PRZYKŁAD FUNKCJI W JĘZYKU VISUAL BASIC

                           

4.TURBO PASCAL

Turbo Pascal – jedna z popularniejszych implementacji kompilatorów języka Pascal, zintegrowane środowisko programistyczne, produkt firmy Borland International dla procesorów Z-80 (system CP/M) oraz rodziny Intel 80x86 i nowszych. Obecnie nie jest już rozwijany. Następcą Turbo Pascala jest Borland Delphi.

PRZYKŁAD JĘZYKU TURBO PASCAL- OBLICZANIE n- tego WYRAZU CIĄGU FIBONACCIEGO

program fibonacci;
var
  i, liczba: word;
  a, b, c: longint;
begin
  writeln('Podaj, ktora liczbe z ciagu Fibonacciego chcesz zobaczyc: ');
  readln(liczba);
  a := 1;
  b := 1;
  if liczba <= 2 then 
    writeln('Wynik: ', a)
  else 
  begin
    for i := 3 to liczba do 
    begin
      c := a+b;
      a := b;
      b := c;
    end;
    writeln('Wynik: ', c);
  end;
end.

5. C++

C++ – język programowania ogólnego przeznaczenia.

Umożliwia abstrakcję danych oraz stosowanie kilku paradygmatów programowania: proceduralnego, obiektowego i generycznego. Charakteryzuje się wysoką wydajnością kodu wynikowego, bezpośrednim dostępem do zasobów sprzętowych i funkcji systemowych, łatwością tworzenia i korzystania z bibliotek (napisanych w C++, C lub innych językach), niezależnością od konkretnej platformy sprzętowej lub systemowej (co gwarantuje wysoką przenośność kodów źródłowych) oraz niewielkim środowiskiem uruchomieniowym. Podstawowym obszarem jego zastosowań są aplikacje i systemy operacyjne.

 

LEKCJA IV- Wyszukiwanie informacji.

1. SYSTEMY WYSZUKIWANIA INFORMACJI

Systemy wyszukiwania informacji (SWI) – systemy informacyjne, których głównym zadaniem jest optymalizacja indeksowania zbioru termów w celu jak najszybszego i najbardziej trafnego (relatywnego) udzielenia odpowiedzi na zadane pytanie. Jest to również dziedzina nauk informatycznych (przedmiot akademicki) traktująca o tych systemach, badająca głównie efektywność systemów wyszukiwania informacji
Celem systemu wyszukiwania informacji jest dostarczenie użytkownikowi poszukiwanej przez niego informacji. Użytkownik, który ma szereg pytań, powinien na nie otrzymać odpowiedź w jak najkrótszym czasie.

2. Wyszukiwarki: 

•  Google - Numer 1 w Polsce 
• NetSprint - Polska wyszukiwarka, przez wielu ceniona za trafność otrzymanych wyników
• Szukacz- Polska Wyszukiwarka  
• Napisy.org - Polska Wyszukiwarka napisów do filmów  
• Wyszukiwarka zagraniczna, wyszukuje wśród:
  Altavista - Yahoo! - Excite - Hotbot - Infoseek - Lycos - AOL Netfind 
•  Wyszukiwarka zagraniczna, wyszukuje wśród:
  
  Lycos - Excite - Hot Bot - Dog Pile - Info Seek - Alta Vista
  Deja News - News Index - Look Smart - Web Crawler -
  Meta Crawler - Northern Light
  

  1. Budowa modułowa systemu wyszukiwania informacji :

  Moduł gromadzenia informacji:
  
  Moduł, w którym gromadzona jest informacja w postaci informacji źródłowej, zapisanej w językach źródłowych, zwana również dokumentem źródłowym. Dokumentem źródłowym może być naturalny opis, plan, rysunek, informacja słowna, słyszana itp.
  
  Moduł przetwarzania i pamiętania informacji:
  
  na podstawie dokumentu źródłowego tworzy się dokument wtórny, który ma tę samą wagę informacyjną, ale w znacznie skróconej, zakodowanej i skompresowanej formie. Dokument wtórny można wprowadzić do komputera. Informacja taka może być zapisana w dowolnym kodzie i być nieuporządkowana, dlatego też informację wtórną należy następnie tak zapisać i przetworzyć, by dawała możliwość szybkiego wyszukiwania z określonym profilem.
  
  Moduł komunikacji z użytkownikiem:
  
  Przekazuje użytkownikowi uzyskane informacje w języku naturalnym.

   

LEKCJA III- Usługi internetowe.

Internet- ( inter-network, dosłownie "między-sieć") – ogólnoświatowa siec komputerowa, określana również jako sieć sieci. W znaczeniu informatycznym Internet to przestrzeń adresów IP przydzielonych hostom i serwerom połączonym za pomocą urządzeń sieciowych, takich jak karty sieciowe, modemy i koncentratory , komunikujących się za pomocą protokołu internetowego z wykorzystaniem infrastruktury telekomunikacyjnej.

 World Wide Web („ogólnoświatowa sieć”), w skrócie Web lub częściej WWW – hipertekstowy, multimedialny,internetowy system informacyjny oparty na publicznie dostępnych, otwartych standardach IETF i W3C. WWW jest usługą internetową, która ze względu na zdobytą popularność bywa błędnie utożsamiana z całym Internetem.

Zagrożenia pracy przy komputerze:

Praca przy komputerze powoduje min.:

• Statyczne obciążenie mięśni stabilizujących kręgosłup w pozycji siedzącej,
• Statyczne obciążenie mięśni barków i rąk obsługujących klawiaturę,
• Statyczne obciążenie mięśni karku utrzymujących głowę podczas obserwacji monitora, dokumentów i klawiatury, 
• Bóle głowy

•  Uzależnienie od komputera i sieci internetowej jest powszechniejszą manią niż narkotyki. W niektórych państwach uzależnienie od Internetu przekracza dwukrotnie liczbę osób uzależnionych od narkotyków: 
  

Niejednokrotnie słychać w mediach wieści o osobach, które popełniły samobójstwo z powodu nieszczęśliwej miłości z Internetu,  o dzieciach, które same się wychowywały,  bo rodzic przesiadywał cały dzień przed komputerem.  Zdarzały się także przypadki osób, które zmarły z wycieńczenia, dlatego iż nic nie jadły bądź nie piły, gdyż nie miały na to czasu, albowiem ważniejszy był internetowy przyjaciel lub jakaś gra.
Uniform Resource Locator-URL ( Uniform Resource Locator) – oznacza ujednolicony format adresowania zasobów (informacji, danych, usług) stosowany w Internecie i w sieciach lokalnych.
URL najczęściej kojarzony jest z adresami stron WWW, ale ten format adresowania służy do identyfikowania wszelkich zasobów dostępnych w Internecie.

• Przykład prostego adresu URL:

http://www.wikipedia.com/wiki/URL
|      |                 | 
|      |                 ścieżka dostępu 
|      |                 do zasobu     
|      host (adres serwera)
protokół 

Domain Name System (DNS,  system nazw domenowych) – system serwerów, protokół  komunikacyjny oraz usługa obsługująca rozproszoną bazę danych adresów sieciowych. Pozwala na zamianę adresów znanych użytkownikom Internetu na adresy zrozumiałe dla urządzeń tworzących sieć komputerowa. Dzięki DNS nazwa mnemoniczna, np. pl.wikipedia.org jest tłumaczona na odpowiadający jej adres IP, czyli 91.198.174.232

Host:

1. Komputer podłączony do sieci komputerowej używającej TCP/IF posiadający a. IP. Jeżeli  urzytkownik łączy się z siecią komputerową, to karta sieciowa  lub modem jego komputera otrzymuje adres IP i wtedy staje się hostem. W tym znaczeniu host jest dowolną maszyną, uczestniczącą w wymianie danych poprzez sieć komputerową, np. poprzez Internet.
2. Komputer podłączony do sieci komputerowej łączem stałym, posiadający stały adres IP, udostępniający usługi sieciowe użytkownikom łączącym się z nim za pomocą swoich komputerów i umożliwiający im m.in. pracę w trybie terminalnym. Komputer użytkownika nazywany jest wtedy zdalnym terminalem,  remote terminal. Powszechną praktyką jest współistnienie na jednym hoście wielu usług, tj. obok usług umożliwiających pracę terminalową, np. telent i SSH, także usług typu klient, najczęściej WWW i FTP. W tym znaczeniu, pojęcie host oznacza to samo co serw, tym bardziej, że obecnie na większości tak rozumianych hostów, poza wewnętrznymi sieciami większych instytucji, usługi terminalowe, ze względów bezpieczeństwa, nie są dostępne.
3. W publikacjach anglojęzycznych, termin host używany jest w określeniu "to host", czyli dostarczać infrastrukturę dla usług sieciowych. Przykładowo, wyrażenia: "to host Web server" lub "hosted by", mogą odnosić się do firmy zapewniającej sprzęt komputerowy, oprogramowanie oraz miejsce dla stron internetowych klienta.

Hiperłącze ( hyperlink, inaczej: odnośnik, odsyłacz, link) – zamieszczone w dokumencie elektronicznym (tekstowym, graficznym, wideo, animacji, PDF, HTML) odwołanie do innego dokumentu lub innego miejsca w danym dokumencie. Odwołanie takie związane jest z fragmentem tekstu lub obrazem – uaktywnienie hiperłącza (kliknięcie lub nadejście odpowiedniego momentu) powoduje otwarcie dokumentu docelowego. Hiperłącza są powszechnie używane na stronach internetowych.

Adres IP ( IP address) – w protokole IP liczba nadawana iterfejsowi, grupie interfejsów (broadcast, multicast), bądź całej sieci komputerowej, służąca identyfikacji elementów sieci w warstwie trzeciej modelu IST – w obrębie sieci lokalnej oraz poza nią (tzw. adres publiczny).
Adres IP nie jest "numerem rejestracyjnym" komputera – nie identyfikuje jednoznacznie fizycznego urządzenia – może się dowolnie często zmieniać (np. przy każdym wejściu do sieci Internet) jak również kilka urządzeń może dzielić jeden adres IP. Ustalenie prawdziwego adresu IP użytkownika, do którego następowała transmisja w danym czasie jest możliwe dla systemu/sieci odpornej na przypadki tzw. IP spoofingu – na podstawie historycznych zapisów sieciowych.

Maska podsieci, maska adresu ( subnetwork mask, address mask) – liczba służąca do wyodrębnienia w adresie IP części siesiowej od części hosta.
Pola adresu, dla których w masce znajduje się bit 1, należą do adresu sieci, a pozostałe do adresu komputera. Po wykonaniu iloczynu bitowego maski i adresu IP komputera otrzymujemy adres IP całej sieci, do której należy ten komputer.

 DHCP ( Dynamic Host Configuration Protocol – protokół dynamicznego konfigurowania węzłów) – protokółkomunikacyjny umożliwiającykomputerom uzyskanie od serwera danych konfiguracyjnych, np. adresu IP hosta, adresu IP bramy sieciowej, adresu serwera DNS, maski podsieci. Protokół DHCP  jest następcą BOOTOP. DHCP został opublikowany jako standard w roku 1993.

Wireless Application Protocol (WAP) – zbiór otwartych, międzynarodowych standardów definiujących protokół aplikacji bezprzewodowych. Rozwijaniem protokołu zajmuje się organizacja WAP Forum, będąca obecnie częścią (OMA).



Plik cookie (ciasteczko) – niewielka informacja tekstowa, wysyłana przez serwer WWW i zapisywana po stronie użytkownika w pliku cookie (zazwyczaj na twardym dysku). Domyślne parametry ciasteczek pozwalają na odczytanie informacji w nich zawartych jedynie serwerowi, który je utworzył. Ciasteczka różnych rodzajów są stosowane najczęściej w przypadku liczników, sond, sklepów internetowych, stron wymagających logowania, reklam i do monitorowania aktywności odwiedzających.

Lekcja II- Dzielimy się informacją.

1.Technologia informacyjna ( information technology, IT) – całokształt zagadnień, metod i środków i działań związanych z przetwarzaniem informacji.
Stanowi połączenie zastosowań informatyki i telekomunikacji, obejmuje również sprzęt komputerowy oraz oprogramowanie, a także narzędzia i inne technologie związane z przetwarzaniem, przesyłaniem, przechowywaniem, zabezpieczaniem i prezentowaniem informacji. Dostarcza ona użytkownikowi narzędzia, za pomocą których może on pozyskiwać informacje, selekcjonować je, analizować, przetwarzać, gromadzić, zarządzać i przekazywać innym ludziom.

 2.Społeczeństwo informacyjne – terminem określa się społeczeństwo, w którym towarem staje się informacja traktowana jako szczególne dobro niematerialne, równoważne lub cenniejsze nawet od dóbr materialnych. Przewiduje się rozwój usług związanych z 3P (przesyłanie, przetwarzanie, przechowywanie informacji).

 3.Technologia informacyjna -znajduje swoje zastosowanie na przykład w mediach, właśnie do przekazywania informacji. Dziedziny, w których jest używana to miedzy innymi: handel, nauka, komunikacja, przemysł, bankowość internetowa, medycyna. Są to właściwie wszystkie dziedziny życia, w których jest obecny komputer. Nie sposób więc wymienić je wszystkie.
Dostęp do informacji umożliwia normalnemu użytkownikowi dokonywanie prostych płatności, czy innych operacji przez Internet. Znajduje to odzwierciedlenie w kontach bankowych użytkowników, wszelkich płatnościach, czy zakupach dokonywanych w sieci. Innym zastosowaniem omawianej technologii jest reklama, której największy rozwój związany jest z osiągnięciami w dziedzinie technologii informacyjnej. Odpowiednie programy graficzne oraz media, które udostępniają obraz (telewizja, Internet) sprawiają, ze reklama staje się zjawiskiem szeroko dostępnym i obecnym w społeczeństwie. Wiąże się to oczywiście ze zwiększonym zyskiem z reklamy.
Sam internet umożliwia natomiast masową komunikację, możliwość porozumiewania się za pomocą najróżniejszych serwisów lub też poczty elektronicznej.
Technologia informacyjna ma także zastosowanie w handlu. Komputer zajmuje się wszystkimi aspektami sprzedaży oraz kupna- drukuje raporty, dba o zamówienia, księgowanie przychodów firmy. Stanowi to bardzo duże ułatwienie dla człowieka. W zasadzie większość instytucji jest w obecnych czasach uzależniona od IT. Biura, czy urzędy są bowiem skomputeryzowane. Podobnie w bankach, dzięki technologii informacyjnej klient ma możliwość dokonywania wszelkich transakcji finansowych bez wychodzenia z domu.
Każdy z nas potrafi wymienić kilka zastosowań technologii informacyjnej, na przykład:

- sklepy oraz magazyny (kasy fiskalne, komputerowe bazy danych),
- wszelkiego rodzaju biura (komputery, telefony, faksy),
- lokalne bazy danych (np. urzędy skarbowe),
- ogólnopolskie bazy danych (np. ewidencja ludności PESEL),
- wizualne efekty (takie jak np. reklama, filmy animowane),
  - banki (np. bankomaty, bankowość elektroniczna).

Lekcja I

 

Temat: Zajęcia organizacyjne.

I. Zapoznanie z PSO i obowiązującym materiałem.

II. Przypomnienie Regulaminu Pracowni Komputerowej:

1. Do pracowni komputerowej uczniowie wchodzą pod opieką nauczyciela i zajmują wyznaczone stanowiska.
2. Uczniowie podczas lekcji zachowują spokój, sumiennie wykonują swoją pracę, utrzymują stanowisko pracy w należytym porządku oraz szanują powierzony im sprzęt.
3. Przy pracy z komputerem uczniowie powinni przestrzegać następujących zasad:
- nie włączać komputera bez zgody nauczyciela oraz nie wyłączać komputera natychmiast po jego włączeniu, odczekać 5 - 10 sekund,
- najpierw włączać jednostkę centralną, a później inne urządzenia (np. monitor), pamiętać, że wyłączanie przeprowadzamy w odwrotnej kolejności niż włączanie,
- korzystać wyłącznie z kompletu dyskietek przechowywanych w pracowni dla ochrony danych przed przedostaniem się wirusa, przyniesienie do pracowni dyskietek z zewnątrz należy bezwzględnie zgłosić opiekunowi pracowni przed ich umieszczeniem w napędzie komputera,
- dołączać i odłączać dodatkowe urządzenia zewnętrzne mogą uczniowie tylko przy wyłączonym zasilaniu, i w obecności nauczyciela prowadzącego zajęcia,
- nie wyjmować dyskietki podczas pracy stacji dysku (gdy pali się lampka dysku),
- nie odpowiadać „tak” na pytanie, którego się nie rozumie,
- nie wychodzić z programów poprzez przeładowanie komputera, jedynie w sytuacji zawieszenia systemu,
- niedozwolone jest nadmierne obracanie monitora w celu poprawy widoczności, zabronione jest pisanie na nim i na jakimkolwiek innym urządzeniu lub wyposażeniu pracowni,
- bezwzględnie zabronione jest samowolne zmienianie konfiguracji składników zestawu komputerowego i ustawień zainstalowanego w nim oprogramowania, nie wolno bez konsultacji z nauczycielem prowadzącym zajęcia niczego kasować z dysku stałego, kopiować programów na dyskietki itp.
- bez zgody opiekuna pracowni nie wolno wykonywać jakichkolwiek wydruków na urządzeniach drukujących, wszelkie materiały stworzone na tych urządzeniach są własnością pracowni,
- na stanowisku pracy z komputerem nie spożywać posiłków i nie pić napojów,
- w czasie pracy na stanowisku komputerowym należy zachować odległość nie mniejszą niż 50-70 cm od ekranu monitora.
4. O ile nauczyciel nie poleci inaczej, po zakończonej lekcji nie należy wyłączać jednostki centralnej komputera, ani monitora. Przed wyłączeniem komputera należy zakończyć działanie wszystkich programów.
5. W przypadku intensywnej lub długotrwałej pracy przy komputerze stosować minimum co dwie godziny 15-minutowe przerwy połączone z ruchem fizycznym i sprawnym wietrzeniem pracowni.
6. Zawsze po zakończonej lekcji należy uporządkować stanowisko pracy, wyjąć nośniki danych ze wszystkich napędów oraz dosunąć krzesła, aby nie tarasowały przejścia.
7. O zauważonych uszkodzeniach lub zniszczeniach sprzętu komputerowego należy natychmiast poinformować nauczyciela.
8. Za umyślne zniszczenie sprzętu przez ucznia odpowiadają jego rodzice.
9. Wszelkie prace porządkowe i konserwacyjne stanowiska komputerowego mogą być wykonywane tylko po wyłączeniu zasilania pracowni. Do czyszczenia używać lekko wilgotnej ściereczki.
10. Podczas pracy z komputerem obowiązują ogólne przepisy BHP dotyczące obsługi urządzeń elektronicznych.

III. Ewakuacja doraźna.

IV. Założenie własnego bloga.