LEKCJA XVI- TWORZENIE STRON INTERNETOWYCH

1.PL.WIX.COM

2.STRONA OSOBISTA PORTFOLIO

a) O MNIE
b) KONTAKT
c) REALIZACJE

3.LINK DO STRONY- WYSŁAĆ NA GMAIL

4. PENDRIVE+ OSOBISTE ZDJĘCIE

LEKCJA XV- EDYTOR GRAFICZNY JASE POINT SHOP AO 7

1. PAINT



2. GIMP



3. PICASSA



4. COREL PSP X4 X1



5. PHOTO SHOP

LEKCJA XIV- KONFIGURACJA KOMPUTEROWA DO PRACY W SIECI.

1. CMD.EXE PROCESOR POLECEŃ

 Wiersz polecenia (Cmd.exe) uruchamia pliki, które nie mają rozszerzenia nazw plików wykonywalnych.

2. IPCONFIG ALL/ MOVE

ipconfig – polecenie w systemach operacyjnych Microsoft Windows służące do wyświetlania konfiguracji interfejsów sieciowych. Zwalnia i aktualizuje dzierżawy DHCP oraz wyświetla, rejestruje i usuwa nazwy DNS. Narzędzie pomocne przy wykrywaniu błędnego adresu IP, maski podsieci lub bramy domyślnej. Odpowiednik w systemach UNIX to ifconfig.

• ipconfig – pokazuje skróconą informację o interfejsach
• ipconfig /all – pokazuje wszystkie dane interfejsów sieciowych

• ipconfig /renew – odnawia wszystkie dzierżawy adresu z DHCP
• ipconfig /release – zwalnia wszystkie dzierżawy adresu z DHCP
• ipconfig /? albo ipconfig / – wyświetla komunikat pomocy
• ipconfig /flushdns – czyści bufor programu rozpoznającego nazwy DNS
• ipconfig /displaydns – wyświetla zapamiętane tłumaczenia DNS→IP

3. DHCP DYNAMIC HOST CONFIGURATION PROTOCOL

DHCP (ang. Dynamic Host Configuration Protocol – protokół dynamicznego konfigurowania węzłów) – protokół komunikacyjny umożliwiający komputerom uzyskanie od serwera danych konfiguracyjnych, np. adresu IP hosta, adresu IP bramy sieciowej, adresu serwera DNS, maski podsieci. Protokół DHCP jest zdefiniowany w RFC 2131 i jest następcą BOOTP. DHCP został opublikowany jako standard w roku 1993.
W kolejnej generacji protokołu IP, czyli IPv6, jako integralną część dodano nową wersję DHCP, czyli DHCPv6. Jego specyfikacja została opisana w RFC 3315.
W sieci opartej na protokole TCP/IP każdy komputer ma co najmniej jeden adres IP i jedną maskę podsieci; dzięki temu może się komunikować z innymi urządzeniami w sieci.

4. ADRES IP

Adres IP (ang. IP address) – w protokole IP liczba nadawana interfejsowi sieciowemu, grupie interfejsów (broadcast, multicast), bądź całej sieci komputerowej, służąca identyfikacji elementów sieci w warstwie trzeciej modelu OSI – w obrębie sieci lokalnej oraz poza nią (tzw. adres publiczny).

5. MASKA POLECENIA

Maska podsieci, maska adresu (ang. subnetwork mask, address mask) – liczba służąca do wyodrębnienia w adresie IP części sieciowej od części hosta.

ifconfig to polecenie konfigurujące interfejsy sieciowe w systemach Unix i Linux.Odpowiednie skrypty wykorzystują ifconfig do "podniesienia" (uruchomienia) interfejsów sieciowych podczas startowania systemu operacyjnego. Podczas dalszej pracy komputera polecenie to okazuje się potrzebne tylko przy debugowaniu lub tuningowaniu konfiguracji sieciowej. Podczas wyłączania systemu kolejny zestaw skryptów wykorzystuje ifconfig do "upuszczenia" (wyłączenia) interfejsów sieciowych. Dzieje się tak zawsze, jeżeli system jest prawidłowo zamykany.

adres = 128.10.2.3 = 10000000 00001010 00000010 00000011
maska = 255.255.0.0 = 11111111 11111111 00000000 00000000

6. BRAMA DOMYŚLNA

Bramy domyślne odgrywają ważną rolę w sieciach TCP/IP. Zapewniają one hostom TCP/IP domyślne trasy do komunikacji z innymi hostami w sieciach zdalnych.

Na poniższym rysunku przedstawiono rolę, jaką pełnią dwie bramy domyślne (routery IP) dla dwóch sieci: sieci 1 i sieci 2.

Rola bram domyślnych

Aby host A w sieci 1 mógł komunikować się z hostem B w sieci 2, host A musi najpierw sprawdzić w tabeli routingu, czy istnieje określona trasa do hosta B. Jeśli taka trasa nie istnieje, host A przesyła ruch TCP/IP, który jest kierowany do hosta B, do własnej bramy domyślnej, czyli routera IP 1.
Ta sama zasada ma zastosowanie w przypadku, gdy host B wysyła dane do hosta A. Jeśli nie istnieje określona trasa do hosta A, host B przesyła cały ruch TCP/IP, który jest kierowany do hosta A, do własnej bramy domyślnej, czyli routera IP 2.

7. DNS

DNS (ang. Domain Names System ) jest systemem serwerów przechowujących dane na temat adresów domen. 

Dzięki istnieniu serwerów DNS, użytkownicy Internetu mogą posługiwać się adresami WWW w postaci łatwej do przyswojenia (złożonymi z liter i cyfr), gdyż DNS "tłumaczy" je na ciąg znaków rozpoznawanych przez sieć komputerową, czyli na ciąg cyfr. Przykładowo, domena nazwa.pl jest "tłumaczona" na 85.128.128.36 . 

DNS to także protokół komunikacyjny opisujący metodę łączenia się klientów z serwerami DNS.

LEKCJA XIII SIEĆ KOMPUTEROWA.

1. SIEĆ KOMPUTEROWA

Grupa kilku komputerów, połączonych ze sobą za pomocą dowolnego medium transmisyjnego w celu wymiany danych i współdzielenia zasobów sieciowych.

2. GŁÓWNE ZALETY SIECI KOMPUTEROWYCH

• możliwość komunikacji z innymi osobami (np. poprzez wiadomości email);

• możliwość korzystania z wspólnych zasobów sieciowych (sprzętu, oprogramowania), dzięki czemu nie ma potrzeby kupowania wielu urządzeń i programów osobno dla każdego komputera;

• szybkość, oszczędność czasu i bezproblemowość w przenoszeniu danych, plików i programów z jednego komputera na inny (nawet znajdujący się w drugim końcu świata);

• oszczędność w zakupie oprogramowania (pewne programy np. firewall wystarczy zainstalować na jednym komputerze);

• bezkonfliktowość, prostota i wygoda podczas dostępu do wspólnych bazy danych z różnych komputerów (nawet jak znajdują się one w innych częściach świata);

3. GŁÓWNE WADY SIECI KOMPUTEROWYCH

• wysokie ceny urządzeń sieciowych i medium transmisyjnych;

• zagrożenia związane z działaniem „sieciowych włamywaczy”, hakerów (np. usunięcie danych, uszkodzenie systemu);

• problemy związane z tworzeniem i zarządzaniem sieci (np. zakłócenia, awarie, podłączanie wszystkich urządzeń i zasobów sieciowych kablami);

• zagrożenia bezpieczeństwa i stabilności działania wszystkich systemów w wyniku zainfekowania jednego komputera;

• awaria jednego urządzenia lub medium transmisyjnego może spowodować uszkodzenie całej sieci komputerowej.

4. URZĄDZENIA SIECIOWE:

Karta sieciowa-  (ang. NIC – Network Interface Card) – karta rozszerzenia, która służy do przekształcania pakietów danych w sygnały, które są przesyłane w sieci komputerowej. Karty NIC pracują w określonym standardzie, np. Ethernet, Token Ring, FDDI, ArcNet, 100VGAnylan.

• Karta sieciowa BCN

• Karta sieciowa ETHERNET

• Bezprzewodowa k. sieciowa 

Koncentrator (Hub) łączy wiele komputerów połączonych w topologii gwiazdy; odbiera dane z jednego urządzenia w sieci, a następnie wysyła je do wszystkich portów, co zmniejsza wydajność całej sieci;

Router służy do routingu danych tj. określania następnego punktu sieciowego do którego należy skierować pakiet danych używany głównie w celu łączenia kilku sieci LAN, WAN i MAN;

Przełącznik Swich łączy segmenty sieci komputerowej;
odbiera dane z urządzenia w sieci a następnie wysyła je precyzyjnie do drugiego urządzenia dzięki wykorzystaniu adresów MAC, czego skutkiem jest wysoka wydajność sieci; stosowany jest głównie w sieciach opartych na skrętce.

Access Point zapewnia stacjom bezprzewodowym dostęp do zasobów sieci za pomocą bezprzewodowego medium transmisyjnego;
jest mostem łączącym sieć bezprzewodową z siecią przewodową;
maksymalna prędkość przesyłania danych wynosi 54 Mbit/s;

Wtórnik (Repeater) kopiuje odbierane sygnały, a następnie je wzmacnia;
może łączyć tylko sieci o takiej samej architekturze, używające tych samych protokołów  i technik transmisyjnych.

Bridge służy do łączenia segmentów sieci, zwiększa wydajność i maksymalne długości sieci.

5. RODZAJE MEDIUM TRANSMISYJNEGO:

Kabel RJ45 (Skrętka) służy do łączenia kilku urządzeń sieciowych i przesyłania pomiędzy nimi informacji, zbudowany jest z jednej lub więcej par skręconych przewodów.

Kabel koncentryczny znajduje zastosowanie w sieciach komputerowych, amatorskich urządzeniach krótkofalowych i elektronicznych pomiarowych, zbudowany z przewodu otoczonego metalową osłoną,maksymalna prędkość transmisji danych wynosi 10 mb/s;

 

Fale radiowe promieniowanie elektromagnetyczne wytwarzane przez prąd przemienny płynący w antenie, umożliwia tworzenie sieci bezprzewodowych (Wi-Fi).

6. PODZIAŁ SIECI KOMPUTEROWYCH ZE WZGLĘDU NA TOPOLOGIE:

• szynowa (magistralowa) wszystkie elementy sieci są podłączone do jednego kabla (magistrali), wymaga zastosowania tzw. terminatorów chroniących przed obijaniem sygnałów, przerwanie medium w jednym miejscu powoduje awarię całej sieci.

• pierścieniowa każdy przyłączony komputer ma dwa połączenia - po jednym dla sąsiednich komputerów, dzięki czemu tworzy się fizyczna pętla;dane przesyłane są w jedną stronę;dany komputer odpowiada na pakiety do niej zaadresowane, a także przesyła dalej pozostałe pakiety.

• gwiazdy wszystkie komputery są połączone do jednego punktu – koncentratora lub przełącznika, każdy komputer może uzyskać bezpośredni i niezależny dostęp do nośnika

7. PODZIAŁ SIECI ZE WZGLĘDU NA JEJ ORGANIZACJĘ:

• KLIENT- SERWER w sieci występuje serwer, który odgrywa nadrzędną rolę i nadzoruje całą sieć.

•        PEER TO PEER wszystkie komputery mają jednakowe uprawnienia, sieć posiada płynną strukturę.
• 
  

8. PODZIAŁ SIECI ZE WZGLĘDU NA ZASIĘG DZIAŁANIA

LAN (Local Area Network) – lokalna sieć komputerowa, obejmująca zazwyczaj tylko jeden budynek;

tworzona zazwyczaj w oparciu o skrętkę lub fale radiowe;

umożliwia m.in. szybką wymianę danych, współdzielenie łącza internetowego oraz korzystanie z wspólnych zasobów sieciowych;

MAN (Metropolitan Area Network) – sieć obejmująca aglomerację lub miasto;

WAN (Wide Area Network) – obejmuje zasięgiem duży obszar (państwo, kontynent);

Internet – ogólnoświatowa sieć komputerowa, jest logicznie połączony w jednorodną sieć adresową opartą na protokole IP (Internet Protocol);

umożliwia wymianę danych pomiędzy komputerami na całym świecie;

nie posiada jednego, centralnego komputera zarządzającego całą siecią, lecz składa się z wieluset różnych sieci.

LEKCJA XII- MONTAŻ FILMÓW MOVIE MAKER

LEKCJA XI- URZĄDZENIA PERYFERYJNE.

URZĄDZENIA PERYFERYJNE:

(ang. peripheral device) - dowolna część komputera inna niż procesor (CPU) i pamięć operacyjna, czyli są to np. klawiatura, monitor, mysz, drukarka, skaner, napęd taśmowy, mikrofon, głośnik, aparat fotograficzny, dżojstik, kamera internetowa.

Microsoft Office PowerPoint 2010

Testowa wersja niezwykle popularnego programu do przygotowywania prezentacji i pokazu slajdów.

- See more at: http://www.download.net.pl/c40/Prezentacje-multimedialne/#sthash.vuSMx48C.dpuf

Microsoft Office PowerPoint 2010

Testowa wersja niezwykle popularnego programu do przygotowywania prezentacji i pokazu slajdów.

- See more at: http://www.download.net.pl/c40/Prezentacje-multimedialne/#sthash.vuSMx48C.dpuf

PRZYKŁADOWE PROGRAMY DO WYKONANIA PREZENTACJI POWER POINT:

• Microsoft Office Power Point 

• Open Office

• Librus Office 

 

LEKCJA X- BUDOWA KOMPUTERA PC

BUDOWA KOMPUTERA PC

Procesor (ang. processor), także CPU (ang. Central Processing Unit) – urządzenie cyfrowe sekwencyjne, które pobiera dane z pamięci, interpretuje je i wykonuje jako rozkazy. Wykonuje on ciąg prostych operacji (rozkazów) wybranych ze zbioru operacji podstawowych określonych zazwyczaj przez producenta procesora jako lista rozkazów procesora.

 Pamięć operacyjna, nazywana RAM (Random Access Memory) jest ważnym elementem komputera decydującym w dużym stopniu o jego wydajności. Jest to czynnik ważniejszy od samego procesora, więc kiedy uznamy, że nasz komputer jest za wolny, najpierw powiększmy pamięć operacyjną, a dopiero potem zmieniajmy procesor. 

 Dysk twardy służy do trwałego przechowywania danych. Pojemność dysku twardego mierzona jest w gigabajtach (GB). Zbudowany jest najczęściej z 2 do 8 talerzy umieszczonych w specjalnej obudowie chroniącym je przed kurzem itp. Za pomocą specjalnego silnika są one obracane 5400 lub 7200 razy na 1 minutę. 

 Karta grafiki, montowana na płycie głównej poprzez gniazdo PCI lub AGP, która odpowiada w komputerze za obraz wyświetlany przez monitor. Karty graficzne różnią się między sobą szybkością pracy, wielkością pamięci RAM, wyświetlaną rozdzielczością obrazu, liczbą dostępnych kolorów oraz częstotliwością odświeżania obrazu: im częściej odświeżany jest w czasie jednej sekundy obraz, tym spokojniej jest on postrzegany przez ludzkie oko (nie zauważalne jest migotanie obrazu). 

 Karta muzyczna pozwala na odgrywanie oraz nagrywanie na komputerze dźwięku w formie plików muzycznych. Karty muzyczne umożliwiają także podłączenie do nich komputerowych głośników, wzmacniacza, mikrofonu. 

 Karta sieciowa umożliwia przyłączenie komputera do sieci komputerowej. Jest wyposażona w co najmniej jedno gniazdo służące do podłączenia albo kabla koncentrycznego, albo skrętki.


Napęd CD-ROM - umożliwia komputerowi odczytywanie płyt CD-ROM, CD, CD-R, CD-RW. Podczas odczytu na dysk znajdujący się w napędzie CD-ROM pada światło lasera. W zależności od tego, czy padnie na pit, światło to zostanie odbite bądź nie. Informacje o odbiciu promienia lub o braku odbicia przekazywane są do komputera jako jedynki i zera, tworzące bity danych.


 Płyta główna (ang. motherboard, mainboard) – obwód drukowany urządzenia elektronicznego, na którym montuje się najważniejsze elementy, umożliwiając komunikację wszystkim pozostałym komponentom i modułom.

 URZĄDZENIA WEJŚCIA I WYJŚCIA

JAK ZBUDOWAĆ WŁASNY KOMPUTER PC?

Skompletowanie podzespołów potrzebnych do uruchomienia sprzętu:

• obudowa
• zasilacz
• płyta główna
• procesor + system chłodzenia
• pamięć
• karta graficzna
• nośnik danych.

Instalacja procesora i układu chłodzenia.

Na początku trzeba odbezpieczyć zapinkę gniazda procesora, używając do tego elementu pokazanego na zdjęciu poniżej. Uważamy przy tym, aby nie zbliżać dłoni do środka gniazda, gdyż jest to delikatna część i jej uszkodzenie może na dobre pozbawić nas możliwości uruchomienia zestawu, a dodatkowo uszkodzenia mechaniczne nie podlegają gwarancji.




Po otwarciu gniazda zwracamy uwagę na procesor. W przypadku płyt głównych i układów firmy Intel należy się przyjrzeć małym wcięciom na krawędzi jego laminatu.

Procesor należy umieścić w podstawce w taki sposób, aby w te wcięcia weszły jej plastikowe wypustki. Jest to możliwe tylko w jednym położeniu procesora, nie należy więc próbować zmieścić go na siłę!





Po poprawnym zainstalowaniu procesora czas zakończyć procedurę, zabezpieczając gniazdo: zamykamy je podobnie, jak wcześniej je otwieraliśmy.






Następnym niezbędnym krokiem będzie założenie układu chłodzenia, co się nierozerwalnie wiąże z nałożeniem dołączonej do niego pasty termoprzewodzącej. W przypadku standardowych radiatorów dołączanych do procesorów Intela pasta jest już nałożona.



Cztery kołeczki służące do montażu układu chłodzenia muszą wejść idealnie w otwory umieszczone obok każdego rogu gniazda procesora.








Odpowiednio ustawiamy więc wentylator z radiatorem względem gniazda, a następnie...
...wciskamy palcem kołeczki, dociskając w ten sposób radiator do procesora i ostatecznie zabezpieczając konstrukcję.





Jeśli chodzi o chłodzenie, to pozostało już tylko odszukanie na laminacie płyty głównej małego gniazda oznaczonego zazwyczaj jako CPU FAN.

To właśnie do tego gniazda podłączamy kabel doprowadzający zasilanie do wentylatora, dzięki czemu wentylator będzie przepychał chłodne powietrze przez żeberka radiatora.









Jeśli kupiłeś niestandardowy schładzacz wysokiej klasy, to wiedz, że na pewno nie będzie miał na sobie pasty termoprzewodzącej, trzeba więc będzie ją nałożyć (zawsze jest dołączana w tubce).









Wystarczy nałożyć małą jej ilość na środek procesora i nieco ją rozsmarować na jego powierzchni, na przykład starą kartą płatniczą lub innym plastikowym elementem o choćby jednej płaskiej powierzchni – docisk radiatora odpowiednio ją rozprowadzi po metalowej powierzchni.
Uwaga: niestandardowe układy chłodzenia zawsze mają podstawę odbierającą ciepło zabezpieczoną przeźroczystą folią, więc przed pierwszym użyciem należy ją usunąć!

Ostatnim podzespołem, który możemy zamontować jeszcze w tej fazie składania komputera, jest pamięć. W tym celu należy zlokalizować sloty RAM znajdujące się w okolicach gniazda procesora

.






Przed montażem pamięci trzeba sprawdzić w instrukcji od płyty głównej, które sloty powinny zostać obsadzone w pierwszej kolejności (jeśli liczba modułów wynosi mniej niż cztery). W naszym przypadku są to niebieskie sloty, więc odbezpieczamy je, a następnie odpowiednio wsadzamy w nie moduły, zwracając przy tym uwagę...








...na wypustki w ich laminacie.





Po zainstalowaniu pamięci zabezpieczamy gniazda, ustawiając plastikowe zapinki w pozycji wyjściowej.









Płytę główną wraz z procesorem, układem chłodzenia oraz modułami RAM mamy już gotową. Na chwilę odkładamy całość na bok i przechodzimy do obudowy oraz zasilacza.
 

Instalacja zasilacza

W praktycznie każdej nowej obudowie zasilacz montuje się w sposób, który chyba jest najlepszy: na dole.





Mocujemy go wentylatorem DO DOŁU. Takie ułożenie zapewnia mu idealne warunki pracy: urządzenie ma cały czas dostęp do chłodnego powietrza spod obudowy i jednocześnie jest wyłączone z głównego obiegu, dzięki czemu ciepłe powietrze, które jest z niego wyrzucane, nie podgrzewa dodatkowo wnętrza zestawu.



Z tyłu obudowy należy zabezpieczyć zasilacz, przykręcając cztery śruby.





Jeśli zasilacz nie ma odpinanych przewodów, to po prostu przepuszczamy wszystkie kable przez gumowe przepusty na tył obudowy.

Jeśli zaś jest modularny (ma odpinane kable), to najpierw należy podłączyć niezbędne przewody, w tym zasilanie PCI Express (do karty graficznej) oraz SATA (do nośników danych).







Dopiero teraz całą wiązkę kabli z zasilacza przepuszczamy przez gumowe przepusty za tackę z płytą główną.

Podłączenie zasilania do płyty głównej

Płyta główna jest zasilana przez dwa przewody. Jeden z nich kończy się wtyczką 24-pinową, widoczną na zdjęciu poniżej. Jej odpowiedni kształt sprawia, że nie sposób ją błędnie podłączyć do
 gniazda znajdującego się po prawej stronie płyty, tuż obok pamięci operacyjnej.






Drugim kablem zasilającym serce komputera jest EPS, który wpinamy w gniazdo znajdujące się w lewym górnym rogu płyty.








Pozostało jeszcze podłączenie karty graficznej. Najbardziej prądożerne (ale i potężne) modele wymagają użycia dwóch wtyczek ośmiopinowych, widocznych na zdjęciu.











 Przed zamknięciem obudowy polecamy sprawdzić działanie podłączonych przycisków zasilania i resetowania oraz diod informacyjnych (tej, która informuje o tym, że komputer jest włączony, oraz drugiej, która sygnalizuje aktywność nośników danych HDD/SSD).

Podsumowanie

Poprawne złożenie komputera nie jest trudne i naprawdę trzeba się postarać, aby coś tu popsuć. Producenci sprzętu dbają o samopoczucie użytkowników, wprowadzając fizyczne ograniczenia: procesor można włożyć w gniazdo tylko w jeden sposób, niemożliwe jest też podłączenie wtyczki zasilania niewłaściwą stroną lub nie do tego gniazda co trzeba. Można co najwyżej zapomnieć o którymś z kabli zasilających, ale nie należy się tym martwić: komputerowi nic się nie stanie, po prostu się nie uruchomi do czasu, aż przewody zostaną poprawnie podłączone. Powodzenia!